Standardy Ochrony Małoletnich

Przejdź do wersji dla dzieci: „Twoje prawa w NeuroProtect”

Rozdział I. Postanowienia ogólne

§ 1. Cel i podstawa prawna

Standardy Ochrony Małoletnich (dalej: Standardy) określają, jak NeuroProtect Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, ul. Klaudyny 16C, 01-684 Warszawa, KRS 0001000396, NIP 9212045710 (dalej: Placówka) chroni pacjentów poniżej 18. roku życia przed krzywdzeniem i jak reaguje, gdy dobro dziecka jest zagrożone. Małoletni korzystają w Placówce wyłącznie ze świadczeń Poradni Neurologicznej dla Dzieci. Placówka nie prowadzi z udziałem małoletnich badań klinicznych. Standardy obejmują cały lokal Placówki, ponieważ dzieci mogą przebywać także w częściach wspólnych (rejestracja, poczekalnia, korytarze). Standardy stosuje się odpowiednio także do świadczeń udzielanych dziecku w jego domu; wizyta domowa odbywa się w obecności opiekuna dziecka.
Standardy wprowadza się na podstawie art. 22b i art. 22c ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 110, z późn. zm.), zwanej dalej Ustawą.
Przy stosowaniu Standardów uwzględnia się w szczególności: ustawę z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 września 2023 r. w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta” (Dz. U. z 2023 r. poz. 1870), Kodeks karny, Kodeks postępowania karnego i Kodeks postępowania cywilnego.
Naczelną zasadą wszystkich działań personelu jest działanie dla dobra dziecka i w jego najlepszym interesie. Personel traktuje dziecko z szacunkiem i uwzględnia jego potrzeby, wiek oraz stan zdrowia.
Standardy obowiązują cały personel Placówki oraz osoby, które wykonują w niej czynności i mogą mieć kontakt z dziećmi, bez względu na podstawę współpracy (umowa o pracę, kontrakt B2B, umowa cywilnoprawna, praktyka, wolontariat). Standardy stosują również lekarze udzielający świadczeń w Placówce w ramach własnej praktyki zawodowej, w tym praktyki wykonywanej wyłącznie w zakładzie leczniczym Placówki. Osoba prowadząca taką praktykę przyjmuje Standardy jako standardy ochrony małoletnich własnej praktyki, składając oświadczenie według wzoru z Załącznika nr 6A.

§ 2. Definicje

Ilekroć w Standardach jest mowa o:

dziecku lub małoletnim: należy przez to rozumieć osobę, która nie ukończyła 18 lat;
opiekunie dziecka: należy przez to rozumieć rodzica, opiekuna prawnego lub opiekuna faktycznego;
personelu: należy przez to rozumieć lekarzy, inne osoby wykonujące zawód medyczny, personel rejestracji i administracji, osoby sprzątające oraz każdą inną osobę wykonującą na rzecz Placówki czynności, które wiążą się z możliwością kontaktu z dziećmi;
Kierowniku Placówki: należy przez to rozumieć Macieja Czarneckiego albo osobę przez niego upoważnioną; w dalszej części Standardów także „Kierownik”;
Koordynatorze ds. Małoletnich: należy przez to rozumieć osobę wyznaczoną przez Kierownika Placówki do wdrażania i monitorowania Standardów oraz przygotowania personelu do ich stosowania; w dalszej części Standardów także „Koordynator”;
krzywdzeniu dziecka: należy przez to rozumieć popełnienie czynu zabronionego lub czynu karalnego na szkodę dziecka przez jakąkolwiek osobę, w tym członka personelu, albo zagrożenie dobra dziecka, w tym jego zaniedbywanie;
incydencie: należy przez to rozumieć każde zdarzenie, informację lub obserwację wskazujące na możliwość krzywdzenia dziecka;
danych osobowych dziecka: należy przez to rozumieć wszelkie informacje umożliwiające identyfikację dziecka, w tym jego wizerunek.

§ 3. Osoby odpowiedzialne

Zadanie	Osoba odpowiedzialna	Podstawa
Wprowadzenie Standardów i nadzór nad ich stosowaniem	Kierownik Placówki: Maciej Czarnecki	art. 22b Ustawy
Przygotowanie personelu do stosowania Standardów, monitoring, przegląd	Koordynator ds. Małoletnich: Marta Biel, tel. 606 965 833, koordynator.ds.maloletnich@neuroprotect.pl	art. 22c ust. 1 pkt 4 i 5 Ustawy
Przyjmowanie zgłoszeń o zdarzeniach zagrażających dziecku i udzielenie mu wsparcia	Koordynator ds. Małoletnich: Marta Biel; w zastępstwie Maciej Czarnecki	art. 22c ust. 1 pkt 7 Ustawy
Składanie zawiadomień do Policji, prokuratury i sądu opiekuńczego	Kierownik Placówki; w zastępstwie Koordynator ds. Małoletnich (Marta Biel)	art. 22c ust. 1 pkt 3 Ustawy
Wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” (formularz NK-A)	Lekarz lub inna osoba wykonująca zawód medyczny, która powzięła podejrzenie przemocy domowej	art. 9d ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej
Prowadzenie i przechowywanie dokumentacji incydentów	Koordynator	art. 22c ust. 1 pkt 8 Ustawy
Weryfikacja osób przed dopuszczeniem do pracy z dziećmi	Kierownik Placówki albo Koordynator ds. Małoletnich	art. 21 Ustawy

Rozdział II. Zasady bezpiecznych relacji personelu z dziećmi

§ 4. Zasady ogólne

Każdy członek personelu:
1. przedstawia się dziecku z imienia i funkcji, zwraca się do niego po imieniu i mówi językiem dostosowanym do jego wieku i rozwoju;
2. wyjaśnia dziecku, co będzie się działo podczas wizyty i badania, i upewnia się, że dziecko wie, że może zadawać pytania, mówić o bólu, strachu lub wstydzie i poprosić o przerwę;
3. szanuje prywatność i intymność dziecka, w tym przy rozbieraniu się, badaniu i rozmowie o zdrowiu;
4. traktuje równo wszystkie dzieci, bez względu na ich płeć, pochodzenie, wyznanie, sytuację rodzinną, stan zdrowia lub niepełnosprawność;
5. reaguje na każde zachowanie innych osób wobec dziecka, które budzi jego niepokój.
Kontakt personelu z dzieckiem odbywa się wyłącznie w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych lub obsługą wizyty, na terenie Placówki, w godzinach jej pracy, a poza Placówką wyłącznie służbowymi kanałami komunikacji (telefon i e-mail Placówki, system teleporad) i co do zasady za pośrednictwem opiekuna dziecka.

§ 5. Zasady udzielania świadczeń dziecku

Badanie lekarskie i rozmowa z dzieckiem w gabinecie poradni odbywają się w obecności opiekuna dziecka albo innej osoby bliskiej wskazanej przez dziecko, chyba że dobro dziecka lub cel diagnostyczny wymaga rozmowy bez tej osoby. Przyczynę odnotowuje się w dokumentacji medycznej.
Gdy opiekun nie może być obecny przy badaniu wymagającym odsłonięcia ciała, lekarz zapewnia obecność drugiego członka personelu.
Odsłonięcie ciała ogranicza się do zakresu niezbędnego do badania. Dziecko i opiekuna uprzedza się, jakiej części ciała będzie dotyczyć badanie i dlaczego.
Dziecko otrzymuje informację o swoim stanie zdrowia w zakresie i formie potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub terapeutycznego. Pacjent, który ukończył 16 lat, ma prawo do pełnej informacji, a jego zgoda na świadczenie jest wymagana obok zgody przedstawiciela ustawowego, zgodnie z ustawą o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
Zdania dziecka wysłuchuje się i uwzględnia w miarę możliwości, także gdy prawnie decyduje opiekun.
Wizerunek dziecka (zdjęcie, nagranie wideo, np. nagranie napadu lub ruchów mimowolnych) utrwala się wyłącznie, gdy jest to potrzebne do diagnostyki lub leczenia, za zgodą opiekuna i pacjenta powyżej 16 lat, sprzętem Placówki, i przechowuje wyłącznie w dokumentacji medycznej.

§ 6. Zachowania niedozwolone wobec dzieci

Członkowi personelu zabrania się w szczególności:

stosowania jakiejkolwiek formy przemocy fizycznej, psychicznej lub słownej wobec dziecka, w tym krzyku, gróźb, ośmieszania, zawstydzania i porównywania z innymi dziećmi;
dotykania dziecka w sposób, który nie wynika z badania, zabiegu lub udzielenia pomocy, oraz dotykania, które dziecko może odebrać jako nieprzyjemne lub naruszające jego intymność;
nawiązywania z dzieckiem jakichkolwiek relacji o charakterze romantycznym lub seksualnym, składania mu takich propozycji, prowadzenia rozmów, żartów i gestów o zabarwieniu seksualnym oraz udostępniania mu treści erotycznych lub pornograficznych;
kontaktowania się z dzieckiem przez prywatny telefon, prywatną pocztę, komunikatory i media społecznościowe oraz zapraszania dziecka do grona znajomych lub obserwujących;
utrwalania wizerunku dziecka prywatnym urządzeniem i publikowania jakichkolwiek informacji lub wizerunku dziecka;
spotykania się z dzieckiem poza Placówką w sprawach niezwiązanych ze świadczeniami;
przyjmowania od dziecka lub jego opiekuna pieniędzy, prezentów o wartości wykraczającej poza drobny symboliczny upominek, oraz wręczania dziecku prezentów w sposób, który faworyzuje je wobec innych;
proponowania dziecku alkoholu, wyrobów tytoniowych, nikotynowych, środków odurzających lub leków poza zleceniem lekarskim;
pozostawania w stanie po użyciu alkoholu lub środków odurzających w czasie kontaktu z dziećmi;
ujawniania osobom nieuprawnionym informacji o dziecku, w tym poza przypadkami przewidzianymi w przepisach o tajemnicy zawodowej;
obiecywania dziecku zachowania w tajemnicy informacji o krzywdzeniu.

Rozdział III. Bezpieczne relacje między dziećmi oraz dzieci ze szczególnymi potrzebami

§ 7. Relacje między małoletnimi

Na terenie Placówki dzieci przebywają pod opieką swoich opiekunów. Kontakt między małoletnimi pacjentami jest krótkotrwały i odbywa się głównie w poczekalni.
Niedozwolone są wobec innego dziecka: przemoc fizyczna i słowna, wyśmiewanie, zastraszanie, dotykanie wbrew jego woli, fotografowanie lub nagrywanie bez zgody oraz pokazywanie mu treści szkodliwych.
Członek personelu, który zauważy takie zachowanie, przerywa je spokojnie, oddziela dzieci, informuje ich opiekunów, a w razie potrzeby Koordynatora. Zdarzenie poważne (np. o charakterze seksualnym, z użyciem przemocy powodującej obrażenia) traktuje się jak incydent według Rozdziału V.

§ 8. Dzieci z niepełnosprawnościami i ze szczególnymi potrzebami

Personel uwzględnia, że dzieci z niepełnosprawnościami, zaburzeniami neurorozwojowymi lub trudnościami w komunikacji są bardziej narażone na krzywdzenie, a sygnały krzywdzenia mogą u nich przybierać mniej typową postać (np. zmiana zachowania, regres, autoagresja).
Z takim dzieckiem personel porozumiewa się w sposób, którym ono się posługuje (proste komunikaty, gesty, piktogramy, komunikacja wspomagająca i alternatywna), korzystając z pomocy opiekuna.
Personel zapewnia dziecku dodatkowy czas, przewidywalność i ograniczenie bodźców podczas wizyty, gdy jest to możliwe.
Zmian w zachowaniu dziecka nie przypisuje się automatycznie niepełnosprawności lub chorobie. Gdy budzą wątpliwość, stosuje się Rozdział V.

Rozdział IV. Rozpoznawanie krzywdzenia

§ 9. Formy krzywdzenia

Personel zwraca uwagę na sygnały wskazujące na:
1. przemoc fizyczną: obrażenia nieadekwatne do podawanego wyjaśnienia lub wieku dziecka, siniaki w różnych stadiach gojenia, ślady oparzeń, ugryzień, chwytania, obrażenia w miejscach typowo nieurażanych (uszy, szyja, pośladki, wewnętrzna strona ud), złamania u niemowląt i dzieci niechodzących;
2. przemoc psychiczną: lęk przed opiekunem lub powrotem do domu, nadmierną uległość lub wycofanie, poniżanie lub straszenie dziecka przez opiekuna w trakcie wizyty;
3. wykorzystywanie seksualne: wiedzę lub zachowania seksualne nieadekwatne do wieku, obrażenia lub dolegliwości w okolicy narządów płciowych, wypowiedzi dziecka wskazujące na takie zdarzenia;
4. zaniedbanie: nieleczone choroby, brak realizacji zaleceń mimo ich zrozumienia przez opiekuna, niedożywienie, brak higieny, pozostawianie małego dziecka bez opieki;
5. przemoc rówieśniczą i cyberprzemoc: informacje o nękaniu, szantażu, rozpowszechnianiu wizerunku lub kontaktach z obcymi dorosłymi w sieci.
Pojedynczy sygnał nie przesądza o krzywdzeniu. Każde uzasadnione podejrzenie wymaga jednak działania według § 10–13.

Rozdział V. Zasady i procedura interwencji

§ 10. Zasady postępowania z dzieckiem

Gdy dziecko ujawnia krzywdzenie, członek personelu:
1. zapewnia dziecku spokojne miejsce rozmowy, w miarę możliwości bez osoby podejrzewanej o krzywdzenie;
2. słucha, nie przerywa, nie ocenia i nie zadaje pytań sugerujących odpowiedź;
3. mówi dziecku, że dobrze zrobiło, mówiąc o tym, i że nie jest winne;
4. nie obiecuje zachowania tajemnicy; wyjaśnia, że przekaże informację osobom, które mogą pomóc;
5. nie przeprowadza przesłuchania ani własnego „dochodzenia”; ustalenia należą do Policji, prokuratury i sądu.
Bezpośrednio po rozmowie członek personelu sporządza notatkę według wzoru z Załącznika nr 1, z dokładnymi słowami dziecka i opisem obserwacji. Obrażenia lekarz opisuje w dokumentacji medycznej.

§ 11. Procedura podstawowa

Zagrożenie życia lub zdrowia. Gdy dziecku grozi bezpośrednie niebezpieczeństwo, członek personelu niezwłocznie dzwoni pod numer 112, udziela pierwszej pomocy i nie wydaje dziecka osobie, która stwarza zagrożenie, do czasu przyjazdu Policji. Następnie informuje Kierownika.
Podejrzenie lub informacja o krzywdzeniu. Członek personelu niezwłocznie, nie później niż w dniu powzięcia podejrzenia, zgłasza sprawę Koordynatorowi, a gdy dotyczy ona Koordynatora, Kierownikowi. Gdy sprawa dotyczy Kierownika, zgłoszenie przyjmuje Koordynator i samodzielnie, bez udziału Kierownika, podejmuje działania określone w § 12–16, w tym składa zawiadomienia do Policji, prokuratury lub sądu opiekuńczego. Jeżeli Koordynator jest nieobecny, członek personelu zawiadamia Policję lub prokuraturę bezpośrednio.
Koordynator wypełnia kartę interwencji (Załącznik nr 2), ustala z lekarzem prowadzącym i Kierownikiem dalsze kroki według § 12 i § 13 oraz wpisuje sprawę do rejestru (Załącznik nr 3).
Opiekuna dziecka informuje się o podejrzeniu i planowanych krokach, chyba że to on jest podejrzewany o krzywdzenie albo poinformowanie go mogłoby narazić dziecko na niebezpieczeństwo lub utrudnić postępowanie. Wtedy informacji udziela Policja lub sąd.
Działania podejmuje się także wtedy, gdy dziecko lub opiekun proszą o niezgłaszanie sprawy.

§ 12. Postępowanie zależnie od osoby krzywdzącej

Kto krzywdzi	Co robi Placówka
Opiekun lub inny domownik (przemoc domowa)	Zawiadomienie Policji lub prokuratury, gdy podejrzenie dotyczy przestępstwa; lekarz wszczyna procedurę „Niebieskie Karty”; przy zagrożeniu dobra dziecka bez cech przestępstwa: wniosek do sądu opiekuńczego o wgląd w sytuację rodziny.
Członek personelu	Natychmiastowe odsunięcie tej osoby od kontaktu z dziećmi do wyjaśnienia sprawy; przy podejrzeniu przestępstwa: zawiadomienie Policji lub prokuratury; przy naruszeniu Standardów bez cech przestępstwa: konsekwencje służbowe lub rozwiązanie umowy; poinformowanie opiekunów dziecka.
Inny małoletni	Przerwanie zdarzenia, poinformowanie opiekunów obojga dzieci; przy czynie karalnym lub demoralizacji: zawiadomienie Policji albo sądu rodzinnego.
Inna osoba dorosła (np. obcy na terenie Placówki)	Zapewnienie dziecku bezpieczeństwa, wezwanie Policji, poinformowanie opiekunów.

§ 13. Wybór właściwej ścieżki

Gdy istnieje podejrzenie przestępstwa na szkodę dziecka, składa się zawiadomienie do Policji lub prokuratury (§ 14).
Gdy dobro dziecka jest zagrożone, ale brak podstaw do podejrzenia przestępstwa (np. zaniedbanie, niewydolność wychowawcza opiekunów), składa się wniosek do sądu opiekuńczego (§ 15).
Gdy istnieje podejrzenie przemocy domowej, niezależnie od kroków z ust. 1 lub 2 wszczyna się procedurę „Niebieskie Karty” (§ 16).
Ścieżki te nie wykluczają się. Wątpliwości rozstrzyga się na korzyść ochrony dziecka. Koordynator może skonsultować sprawę z Telefonem dla Rodziców i Nauczycieli w sprawie Bezpieczeństwa Dzieci 800 100 100 lub z miejscowym zespołem interdyscyplinarnym.

Rozdział VI. Zawiadomienia i procedura „Niebieskie Karty”

§ 14. Zawiadomienie o podejrzeniu przestępstwa

Zawiadomienie do najbliższej jednostki Policji lub prokuratury składa Kierownik, a w jego zastępstwie Koordynator, niezwłocznie po ustaleniu podstaw podejrzenia.
Podstawę obowiązku stanowią w szczególności:
1. art. 12 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej: osoby, które w związku z wykonywaniem obowiązków zawodowych powzięły podejrzenie przestępstwa ściganego z urzędu z użyciem przemocy domowej, niezwłocznie zawiadamiają Policję lub prokuratora;
2. art. 240 § 1 Kodeksu karnego: prawny obowiązek zawiadomienia o przestępstwach tam wymienionych, m.in. z art. 197 § 3 i 4, art. 198 i art. 200 Kodeksu karnego;
3. art. 304 § 1 Kodeksu postępowania karnego: społeczny obowiązek zawiadomienia o każdym przestępstwie ściganym z urzędu.
Zawiadomienie składa się pisemnie albo ustnie do protokołu. Zawiera dane dziecka, opis zdarzenia lub obserwacji, źródło informacji i dane osoby podejrzewanej, jeśli są znane. Gdy sprawa jest pilna, zawiadomienie składa się telefonicznie pod numerem 112, a następnie potwierdza na piśmie.
Tajemnica lekarska nie stoi na przeszkodzie zawiadomieniu, gdy zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta albo gdy obowiązek wynika z ustawy (art. 40 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty).

§ 15. Zawiadomienie sądu opiekuńczego

Gdy dobro dziecka jest zagrożone, Kierownik lub Koordynator składa do sądu rejonowego, wydziału rodzinnego i nieletnich, właściwego dla miejsca zamieszkania dziecka, wniosek o wgląd w sytuację rodziny (art. 572 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego).
Wniosek zawiera dane dziecka i opiekunów, opis okoliczności i obserwacji oraz informację o dotychczasowych działaniach Placówki.

§ 16. Procedura „Niebieskie Karty”

Procedurę wszczyna lekarz lub inna osoba wykonująca zawód medyczny, która w toku udzielania świadczeń powzięła podejrzenie stosowania przemocy domowej wobec dziecka albo przyjęła takie zgłoszenie od świadka. Wszczęcie następuje z chwilą wypełnienia formularza „Niebieska Karta – A”.
Formularz „Niebieska Karta – B” przekazuje się opiekunowi dziecka, który nie jest osobą podejrzewaną o stosowanie przemocy, albo pełnoletniej osobie wskazanej przez dziecko.
Wypełniony formularz „Niebieska Karta – A” Placówka przekazuje niezwłocznie, nie później niż w terminie 5 dni roboczych od wszczęcia procedury, do zespołu interdyscyplinarnego właściwego dla miejsca zamieszkania dziecka. Kopię zatrzymuje się w dokumentacji incydentu.
Czynności z udziałem dziecka przeprowadza się w miarę możliwości w obecności opiekuna niebędącego osobą podejrzewaną o przemoc.
Wzory formularzy określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 września 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1870). Niewypełnione formularze „Niebieska Karta – A” i „B” są dostępne w rejestracji oraz w formie elektronicznej na dysku sieciowym Placówki, tak aby lekarz mógł z nich skorzystać bez zwłoki. Koordynator dba o ich aktualność, a wypełnione formularze przechowuje w dokumentacji incydentu.

Rozdział VII. Plan wsparcia dziecka

§ 17. Ustalanie planu wsparcia

Po ujawnieniu krzywdzenia Koordynator, wspólnie z lekarzem prowadzącym i, gdy to możliwe, z opiekunem niebędącym osobą krzywdzącą, opracowuje plan wsparcia dziecka (Załącznik nr 4).
Plan wsparcia obejmuje w szczególności:
1. działania zapewniające dziecku bezpieczeństwo, w tym odsunięcie osoby krzywdzącej od kontaktu z dzieckiem na terenie Placówki;
2. formy wsparcia, które Placówka może zapewnić w ramach swoich świadczeń (np. konsultacja psychologiczna lub psychiatryczna, jeśli jest dostępna);
3. wskazanie dziecku i opiekunowi zewnętrznych miejsc pomocy, w szczególności: Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111, Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka 800 12 12 12, Ośrodek Pomocy Społecznej i zespół interdyscyplinarny właściwy dla miejsca zamieszkania, centra pomocy dzieciom;
4. sposób dalszej obserwacji stanu dziecka podczas kolejnych wizyt.
Gdy krzywdzicielem jest opiekun dziecka, planu nie uzgadnia się z nim. Plan uwzględnia zalecenia sądu, Policji lub zespołu interdyscyplinarnego, jeżeli zostały wydane.
Realizację planu Koordynator ocenia przy kolejnych wizytach dziecka i odnotowuje w karcie interwencji.

Rozdział VIII. Dokumentowanie i przechowywanie incydentów

§ 18. Dokumentacja

Każdy incydent dokumentuje się w:
1. notatce członka personelu, który zauważył incydent lub przyjął zgłoszenie (Załącznik nr 1);
2. karcie interwencji prowadzonej przez Koordynatora (Załącznik nr 2), do której dołącza się kopie zawiadomień, wniosków, formularza „Niebieska Karta – A” i plan wsparcia;
3. rejestrze incydentów (Załącznik nr 3).
Informacje medyczne, w tym opis obrażeń, wpisuje się do dokumentacji medycznej pacjenta na zasadach ogólnych.

§ 19. Przechowywanie i ochrona danych

Dokumentację incydentów przechowuje Koordynator w zamykanej szafie, odrębnie od dokumentacji medycznej, a w formie elektronicznej w zabezpieczonym folderze z dostępem ograniczonym do Kierownika i Koordynatora.
Dostęp do dokumentacji incydentów mają wyłącznie Kierownik, Koordynator i organy uprawnione z mocy prawa (Policja, prokuratura, sąd, organy kontroli).
Dokumentację przechowuje się przez 10 lat od zakończenia sprawy, a gdy toczy się postępowanie, do jego prawomocnego zakończenia, jeżeli ten termin jest dłuższy. Po tym czasie dokumentację niszczy się w sposób uniemożliwiający odtworzenie.
Dane osobowe w dokumentacji incydentów przetwarza się zgodnie z RODO w celu wykonania obowiązków wynikających z Ustawy i przepisów wskazanych w § 14–16. Członka personelu obowiązuje poufność wszystkich informacji uzyskanych w związku z incydentem.

Rozdział IX. Urządzenia elektroniczne, internet i treści szkodliwe

§ 20. Zasady korzystania z urządzeń z dostępem do internetu

Placówka nie udostępnia dzieciom komputerów, tabletów ani innych urządzeń z dostępem do internetu do samodzielnego korzystania. Urządzenia diagnostyczne i terapeutyczne dziecko obsługuje wyłącznie pod nadzorem personelu i w celu badania lub terapii.
Pacjenci i ich opiekunowie mogą korzystać z sieci Wi-Fi „Gość”, odseparowanej od sieci Placówki, działającej z filtrem blokującym treści pornograficzne, przemocowe i hazardowe. Za konfigurację i coroczną weryfikację filtra odpowiada Koordynator.
Za korzystanie przez dziecko z własnego telefonu na terenie Placówki odpowiada jego opiekun.
Ekrany w poczekalni (jeżeli są) wyświetlają wyłącznie treści odpowiednie dla dzieci.
Personel nie korzysta przy dzieciach z prywatnych urządzeń w sposób, który umożliwia dziecku dostęp do treści nieodpowiednich lub utrwala jego wizerunek.

§ 21. Ochrona przed treściami szkodliwymi i zagrożeniami w sieci

Treści szkodliwe to w szczególności treści pornograficzne, przemocowe, promujące samookaleczenia, zaburzenia odżywiania, używki oraz kontakty dorosłych z dzieckiem w celach seksualnych (grooming), także utrwalone w formie innej niż cyfrowa (druki, zdjęcia, nośniki).
Członek personelu, który ujawni, że dziecko ma kontakt z treściami szkodliwymi lub doznaje krzywdy w sieci (nękanie, szantaż, rozpowszechnianie wizerunku, uwodzenie przez dorosłego), postępuje według Rozdziału V i informuje opiekuna dziecka.
Nielegalne treści z udziałem dzieci zgłasza się do zespołu Dyżurnet.pl prowadzonego przez NASK oraz Policji. Personel nie zapisuje, nie kopiuje i nie przesyła takich treści, również w celu przekazania ich organom.
Materiały drukowane i multimedialne udostępniane w poczekalni są dobierane przez Kierownika i zarząd Spółki i nie zawierają treści szkodliwych.

Rozdział X. Weryfikacja osób dopuszczanych do kontaktu z dziećmi

§ 22. Obowiązki przed nawiązaniem współpracy

Przed zatrudnieniem albo dopuszczeniem do udzielania świadczeń lub innej działalności na rzecz Placówki, bez względu na rodzaj umowy (w tym kontrakt B2B), Placówka:
1. sprawdza, czy dane osoby figurują w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym z dostępem ograniczonym oraz w Rejestrze osób, wobec których Państwowa Komisja do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 wydała postanowienie o wpisie; wydruk wyniku dołącza się do akt osobowych lub dokumentacji współpracy (art. 21 ust. 2 i 9 Ustawy);
2. odbiera od tej osoby informację z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie przestępstw z rozdziałów XIX i XXV Kodeksu karnego, art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego oraz ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (art. 21 ust. 3 Ustawy);
3. od cudzoziemca odbiera dodatkowo informację z rejestru karnego państwa obywatelstwa (art. 21 ust. 4 Ustawy);
4. odbiera oświadczenie o państwach zamieszkania w ciągu ostatnich 20 lat innych niż Polska i państwo obywatelstwa wraz z informacjami z rejestrów karnych tych państw, a gdy dane państwo takich informacji nie wydaje, oświadczenie, o którym mowa w art. 21 ust. 7 Ustawy (Załącznik nr 5).
Oświadczenia składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej i z klauzulą: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”.
Osoby nie dopuszcza się do kontaktu z dziećmi, jeżeli figuruje w rejestrach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, albo była prawomocnie skazana za przestępstwa, o których mowa w ust. 1 pkt 2, albo ma orzeczony zakaz zajmowania stanowisk lub wykonywania działalności związanej z leczeniem lub opieką nad małoletnimi.
Weryfikację w Rejestrze powtarza się co 12 miesięcy u wszystkich osób mających kontakt z dziećmi.

Rozdział XI. Przygotowanie personelu do stosowania Standardów

§ 23. Koordynator

Za przygotowanie personelu odpowiada Koordynator. Do jego zadań należy:
1. zapoznanie każdego członka personelu ze Standardami przed dopuszczeniem do kontaktu z dziećmi, a wobec osób już współpracujących z Placówką w terminie 14 dni od wejścia Standardów w życie;
2. przeprowadzenie szkolenia wstępnego oraz szkolenia przypominającego co najmniej raz na dwa lata i po każdej zmianie Standardów;
3. udzielanie personelowi konsultacji w sprawach wątpliwych;
4. przyjmowanie zgłoszeń, prowadzenie dokumentacji incydentów i rejestru;
5. monitorowanie stosowania Standardów i przygotowanie ich oceny (§ 26).
Koordynatorem może być osoba, która ukończyła szkolenie z ochrony dzieci przed krzywdzeniem lub ma doświadczenie w tym zakresie.

§ 24. Sposób przygotowania i dokumentowania

Szkolenie obejmuje treść Standardów, rozpoznawanie sygnałów krzywdzenia, rozmowę z dzieckiem, procedurę interwencji, procedurę „Niebieskie Karty” i zasady dokumentowania.
Udział w szkoleniu potwierdza się podpisem na liście (Załącznik nr 7).
Każdy członek personelu, w tym lekarz współpracujący na podstawie umowy cywilnoprawnej lub kontraktu B2B, podpisuje oświadczenie o zapoznaniu się ze Standardami i zobowiązaniu do ich przestrzegania (Załącznik nr 6).
Podpisane oświadczenia i listy przechowuje się w aktach osobowych pracownika albo w dokumentacji dotyczącej współpracy z daną osobą. Nie publikuje się ich ani nie dołącza do Standardów udostępnianych publicznie.
Obowiązek przestrzegania Standardów wprowadza się do umów z personelem zawieranych po dniu ich wejścia w życie.

Rozdział XII. Udostępnianie Standardów

§ 25. Zasady udostępniania

Standardy w wersji pełnej oraz w wersji skróconej, przeznaczonej dla dzieci (Załącznik nr 10), Placówka:
1. publikuje na stronie internetowej neuroprotect.pl/standardy-ochrony-maloletnich/, w miejscu łatwo dostępnym ze strony głównej;
2. wywiesza w widocznym miejscu w lokalu, w szczególności w poczekalni i przy rejestracji.
Wersję skróconą umieszcza się dodatkowo na wysokości wzroku dziecka i w gabinetach, w których przyjmowane są dzieci.
Przy rejestracji pierwszej wizyty dziecka personel rejestracji informuje opiekuna, gdzie może zapoznać się ze Standardami, a na prośbę wydaje ich wydruk.
Personel w razie potrzeby wyjaśnia dziecku w prosty sposób, jakie ma prawa w Placówce i do kogo może się zwrócić.

Rozdział XIII. Monitoring, ocena i aktualizacja Standardów

§ 26. Ocena Standardów

Koordynator monitoruje stosowanie Standardów na bieżąco, w tym przez anonimową ankietę dla personelu i analizę zgłoszonych incydentów.
Co najmniej raz na dwa lata Koordynator przeprowadza ocenę Standardów pod kątem ich dostosowania do aktualnych potrzeb Placówki oraz zgodności z obowiązującymi przepisami. Wnioski z oceny dokumentuje się na piśmie w protokole (Załącznik nr 8) i przekazuje Kierownikowi.
Ocenę przeprowadza się także po każdej zmianie przepisów dotyczących ochrony małoletnich, zmianie zakresu działalności Placówki oraz po poważnym incydencie.
Personel, opiekunowie i dzieci mogą zgłaszać Koordynatorowi uwagi do Standardów.
Kierownik wprowadza zmiany Standardów zarządzeniem i zapewnia ich ponowne udostępnienie oraz zapoznanie z nimi personelu.

Rozdział XIV. Postanowienia końcowe

§ 27.

Standardy wchodzą w życie z dniem 1 października 2026 r., na podstawie zarządzenia Kierownika (Załącznik nr 9).
Naruszenie Standardów przez członka personelu stanowi naruszenie obowiązków pracowniczych albo umownych i może skutkować rozwiązaniem umowy, niezależnie od odpowiedzialności przewidzianej w innych przepisach.
Integralną część Standardów stanowią załączniki: nr 1 Notatka ze zgłoszenia lub obserwacji; nr 2 Karta interwencji; nr 3 Rejestr incydentów; nr 4 Plan wsparcia dziecka; nr 5 Oświadczenia z art. 21 ust. 5 i 7 Ustawy; nr 6 Oświadczenie o zapoznaniu się ze Standardami; nr 6A Oświadczenie praktyki zawodowej o przyjęciu Standardów; nr 7 Lista uczestników szkolenia; nr 8 Protokół oceny Standardów; nr 9 Zarządzenie w sprawie wprowadzenia Standardów; nr 10 Standardy w wersji skróconej dla dzieci.
Na stronie internetowej i w lokalu publikuje się treść Standardów oraz Załącznik nr 10. Wypełnionych formularzy (Załączniki nr 1–8) nie publikuje się.

Twoje prawa w NeuroProtect

Załącznik nr 10 do Standardów Ochrony Małoletnich. Wersja skrócona dla dzieci i młodzieży.

Cześć! W naszej poradni wszyscy dbamy o to, żebyś był bezpieczny i czuł się dobrze. Oto zasady, które obowiązują każdą osobę, która tu pracuje.

Masz prawo

Wiedzieć, kto z Tobą rozmawia. Lekarz albo pielęgniarka powiedzą Ci, jak się nazywają.
Wiedzieć, co będzie się działo. Zanim Cię zbadamy, wytłumaczymy, co zrobimy i po co.
Pytać o wszystko. Nie ma głupich pytań.
Mówić, że coś Cię boli, boisz się albo się wstydzisz. Możesz poprosić o przerwę.
Mieć przy sobie mamę, tatę, opiekuna albo inną bliską osobę podczas badania.
Do prywatności. Rozbierasz się tylko tyle, ile trzeba do badania.
Do szacunku. Nikt nie może na Ciebie krzyczeć, wyśmiewać Cię ani Cię straszyć.

Czego nikt tutaj nie może robić

Bić Cię, szarpać ani robić Ci krzywdy.
Dotykać Cię w sposób, który nie jest potrzebny do badania albo który jest dla Ciebie nieprzyjemny.
Robić Ci zdjęć prywatnym telefonem.
Pisać do Ciebie na Messengerze, Instagramie, TikToku czy innym komunikatorze.
Prosić Cię o zachowanie sekretu przed rodzicami.
Dawać Ci prezentów w tajemnicy.

Inne dzieci w poczekalni też muszą Cię szanować. Nikt nie może Cię popychać, przezywać ani nagrywać bez Twojej zgody.

Jeśli dzieje się coś złego

Jeśli ktoś robi Ci krzywdę, tutaj albo gdziekolwiek indziej (w domu, w szkole, w internecie), powiedz o tym:

swojemu lekarzowi,
dowolnej osobie z naszego personelu,
naszej osobie zaufania: Marta Biel.

Wysłuchamy Cię i pomożemy. To nigdy nie jest Twoja wina. Nie musisz radzić sobie sam.

Możesz też zadzwonić. To nic nie kosztuje

Gdzie	Numer
Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży	116 111
Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka	800 12 12 12
Numer alarmowy, gdy grozi Ci niebezpieczeństwo	112

Jeśli w internecie zobaczysz coś, co Cię przestraszyło albo ktoś obcy prosi Cię o zdjęcia, powiedz o tym dorosłemu, któremu ufasz.

Pełna wersja naszych zasad jest na tej stronie i w rejestracji. Rodzice mogą o nią poprosić w każdej chwili.

Klaudyny 16C, 01-684 Warszawa, Bielany (bezpłatny parking)

Godziny przyjęć